Nadat mijn vader onlangs overleed en we de rouwadvertentie opstelden, rees de vraag: moet er naast echtgenoot, vader en opa ook nog 'tandarts' vermeld worden, terwijl hij al 27 jaar met pensioen was? Hij was immers niet zomaar iemand, hij was een tandarts.
De essentie van het zijn van een tandarts gaat verder dan simpelweg het uitoefenen van behandelingen. Het gaat over gepassioneerd zijn voor het vak, zelfs buiten de reguliere werktijden. Dit onderscheidt de bevlogen tandartsen van degenen die slechts hun werk uitvoeren. Bevlogenheid is een keuze, geen verplichting.
In de tijd van mijn vader was bevlogenheid bijna een must, gezien het feit dat de meeste tandartsen toen nog een eigen praktijk runden. Zo ook mijn vader, met een drukke praktijk aan huis en een weekenddienst die maandelijks veel van hem vroeg. Hij was niet slechts een tandarts, hij was dé tandarts van het dorp.
De balans tussen werk en privé was ver te zoeken, en privacy was schaars. Om aan de drukte te ontsnappen, had hij zelfs een tweede huis in Muggenbeet, waar hij kon genieten van de rust die zijn praktijk hem niet bood.
Na dertig jaar toewijding besloot mijn vader dat het genoeg was geweest. Het was tijd om niet alleen te stoppen met werken, maar ook met het zijn van een tandarts. Hij verhuisde naar Muggenbeet om daar een nieuw hoofdstuk te beginnen, weg van de tandheelkunde en de drukke agenda's.
Uiteindelijk werd in de rouwadvertentie geen vermelding van 'tandarts' opgenomen, omdat dat deel van zijn leven al lang voorbij was. Toch ontvingen we verrassend veel condoleances van voormalige patiënten, ondanks zijn lange pensioenperiode. Voor hen bleef hij altijd hun tandarts, zelfs tot in de dood.
Jerry Baas
